پیری در بازار حجره ای داشت و در آن حجره، گربه ای زیبا با چشمانی سفید همچون برف.

      همه روز صبحگاه اهل بازار برای ادای احترام به نزد پیر می آمدند و پیر آنان را با خوشرویی می پذیرفت. و آنگاه بر می خاست و برای گربه کوچک که از بدو تولد، زمانی که مادرش را از دست داده بود طعامی فراهم می کرد. گربه بی اندازه به پیر انس گرفته بود و پیر که خانواده ای نداشت به او. سالها بود که گربه نزد پیر می زیست. همدم و مونس او شده بود.

      آخر هفته بود. هنگام ظهر همه حجره داران حجره ها را بستند و راهی منزل شدند. هر یک به نزد پیر آمده و خداحافظی کردند. پیر خسته بود. از کار روزانه و شبهای بیداری. هنگامی که مردم رفتند، درب حجره را از داخل بست و بر روی صندلی کهنه ای که داشت نشست تا قدری استراحت کند. چشمانش را بر هم گذاشت و به خواب آرامی فرو رفت. گربه نیز جستی زد و در میان بازوهای پیر خود را جای داد تا او نیز اندکی استراحت کند.

      صبح روز اول هفته بود. حجره داران به سوی حجره ها می رفتند و در راه از مقابل حجره پیر می گذشتند تا مانند همیشه سلامی کنند و ادای احترامی. اما پیر آن روز به حجره نیامده بود. هر یک با خود می پرسید: عجب! سابقه نداشت که پیر نیاید. حتماً کاری پیش آمده و تا پیش از ظهر خواهد رسید.

      ظهر شد و پیر نیامد. مردم باز با تعجب نگاهی به حجره بسته پیر می انداختند و می گفتند حتماً کاری ضروری بوده که امروز نیامده.

     فردا صبح باز هم پیر نیامده بود. همه گفتند حتماً کسالتی دارد.

     روز سوم شد. پیر نیامده بود. مردم نگران شدند. هر یک شایعه ای می گفت. از هم می پرسیدند چه کسی او را آخر از همه دیده است. جوانی از آن میان گفت: آخر هفته که من از بازار بیرون می رفتم او را دیدم که درب حجره را می بست در حالیکه خود داخل حجره بود.

    مردم سراسیمه به طرف حجره رفتند. بر در حجره کوبیدند. کسی جواب نداد. ناگزیر درب را شکسته وداخل حجره شدند. همه مبهوت ماندند از دیدن آنچه که می دیدند.

    جسد پیر همانگونه بر روی صندلی کهنه بود و آن گربه با همان چشمان سفید بر روی جسد او آرمیده بود. آرام و راحت وبی صدا. اما از جسد پیر نیمی بیش نمانده بود. چرا که گربه نیمی از او را از گرسنگی خورده بود. همان گربه ای که روزگاری تنها مونس پیر بود. صحنه دلخراشی بود.....